WIADOMOŚCI
Polonijna Agencja Informacyjna

Z okazji Uroczystości Wszystkich Świętych oraz Dnia Zadusznego przedstawiciele Ambasady Rzeczypospolitej Polskiej w Rabacie wraz z reprezentantami lokalnej Polonii odwiedzili polskie groby w Rabacie i Tangerze. Dyplomaci oraz rodacy złożyli wieńce i zapalili znicze na mogiłach Polaków, którzy na przestrzeni ostatnich dwóch stuleci spoczęli na ziemi marokańskiej.

Nawiedzenie nekropolii w Afryce Północnej stanowi coroczne świadectwo pamięci o rodakach, których skomplikowane losy historyczne, służba niepodległej Polsce oraz praca zawodowa rzuciły na afrykański brzeg Morza Śródziemnego i Oceanu Atlantyckiego.

TANGER I RABAT — BRAMY POLSKIEJ EMIGRACJI I WYWIADU

Obecność Polaków w Maroku ma bogatą i wielowarstwową historię. Tanger — mający przez dekady status strefy międzynarodowej — oraz stolica kraju, Rabat, od XIX wieku przyciągały polskich patriotów, podróżników i dyplomatów. Już po upadku Powstania Listopadowego i Styczniowego w Afryce Północnej szukali schronienia polscy emigranci. Jednym z pionierów był Seweryn Korzeliński, wybitny pisarz i żołnierz, który opisywał swoje obserwacje z tego regionu. W drugiej połowie XIX wieku do Maroka trafiali również polscy inżynierowie i wojskowi służący w wojskach francuskich lub pełniący misje doradcze.

W latach II wojny światowej Maroko stało się kluczowym punktem na mapie globalnego konfliktu. To właśnie na tym obszarze działała słynna polska Agencja Wywiadowcza „Rygor”, kierowana przez mjr. Mieczysława Słowikowskiego. Jej ustalenia stworzyły podwaliny pod aliancką operację „Torch” (lądowanie w Afryce Północnej w listopadzie 1942 roku). Przez Maroko wiodły także szlaki ewakuacyjne polskich żołnierzy i cywilów próbujących przedostać się z okupowanej Europy do Wielkiej Brytanii oraz do Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie.

POLSCY BUDOWNICZOWIE NIEPODLEGŁEGO MAROKA

Po zakończeniu II wojny światowej oraz uzyskaniu przez Maroko niepodległości w 1956 roku kraj ten stanął przed ogromnym wyzwaniem zbudowania nowoczesnej infrastruktury i państwowości. W latach 60., 70. i 80. XX wieku do Maroka przybyły setki polskich fachowców — inżynierów budownictwa, architektów, lekarzy, geologów, nauczycieli akademickich oraz hydrologów.

Polscy architekci i inżynierowie współtworzyli plany urbanistyczne marokańskich miast, budowali zapory wodne, drogi oraz obiekty użyteczności publicznej, a polscy lekarze nieśli pomoc w szpitalach od Rabatu i Casablanki po prowincjonalne ośrodki w Górach Atlas. Wielu z nich osiedliło się tu na stałe, zakładając rodziny i tworząc zręby współczesnej Polonii marokańskiej.

TRWAŁE ŚWIADECTWO NARODOWEJ PAMIĘCI

Wspólna modlitwa oraz zapalone znicze na cmentarzach w Rabacie i Tangerze to wyraz hołdu dla wszystkich pokoleń rodaków — od XIX-wiecznych tułaczy, przez bohaterów walk o wolność Europy, po twórców polsko-marokańskiej współpracy gospodarczej i naukowej.

Pamięć o Polakach spoczywających w Afryce Północnej przypomina, że granice naszej narodowej historii sięgają daleko poza Europę, a dziedzictwo ich pracy i poświęcenia pozostaje trwale wpisane w tożsamość polskiej wspólnoty.

POLONIJNA AGENCJA INFORMACYJNA - KOPIOWANIE ZABRONIONE.
NA PODSTAWIE: Foto: Ambasada RP w Rabacie