WIADOMOŚCI
Polonijna Agencja Informacyjna

Dzień Wszystkich Świętych na azjatyckiej ziemi ma wymiar szczególny. 1 listopada przedstawiciele Ambasady Rzeczypospolitej Polskiej w Taszkencie wraz ze społecznością polską w Uzbekistanie oddali hołd tysiącom rodaków, którzy spoczęli daleko od Ojczyzny. Wspólna modlitwa, złożenie kwiatów i zapalenie biało-czerwonych zniczy przypomniały o dramatycznych losach żołnierzy Armii gen. Władysława Andersa, osobach cywilnych, byłych jeńcach oraz więźniach sowieckich łagrów, którzy zmarli w Uzbekistanie na polskim „Szlaku Nadziei”.

Uroczystościom przewodniczył Marian Przeździecki, chargé d’affaires a.i. RP w Uzbekistanie. W obchodach wzięli udział polscy dyplomaci, przedstawiciele ataszatu wojskowego, miejscowe duchowieństwo oraz reprezentanci społeczności polskiej.

TASZKENT: POCZĄTEK MODLITWY I PAMIĘCI

Tegoroczne obchody rozpoczęły się pod pomnikiem usytuowanym w sąsiedztwie rzymskokatolickiej katedry Najświętszego Serca Jezusa w Taszkencie — miejsca stanowiącego duchowe centrum polskiej wspólnoty w stolicy Uzbekistanu. Złożono tam kosze biało-czerwonych kwiatów i zapalono znicze pod tablicą pamiątkową poświęconą Polakom, dla których azjatycka ziemia stała się miejscem wiecznego spoczynku w tragiczny roku 1942.

OLMAZOR I YANGIYOʻL: ŚWIADECTWO ANDERSOWSKIEGO SZLAKU

Po uroczystościach w stolicy delegacja udała się w trasę po polskich cmentarzach wojennych i miejscach pochówku na terenie kraju:

• Olmazor (dawniej stacja Wrewskaja): W 1942 roku mieścił się tu ośrodek formowania 6. Lwowskiej Dywizji Piechoty. To właśnie tutaj ściągały tysiące wycieńczonych i schorowanych rodaków z najdalszych zakątków „nieludzkiej ziemi”. Mimo bezprzykładnego poświęcenia wojskowych służb medycznych, skrajne wyczerpanie organizmów, epidemie tyfusu oraz malaria zebrały śmiertelne żniwo. Na tamtejszym polskim cmentarzu wojennym odśpiewano modlitwy i złożono wieńce na mogiłach tych, którzy nie doczekali powrotu do wolnej Ojczyzny.
• Yangiyoʻl: Niezwykle ważny punkt na mapie polskiej pamięci narodowej. W tej miejscowości znajdowała się siedziba Dowództwa Armii Polskiej w ZSRR oraz sam sztab gen. Władysława Andersa. To stąd kierowano skomplikowanym procesem tworzenia wojska oraz ratowania tysięcy cywilów — w tym dzieci — ewakuowanych następnie przez Morze Kaspijskie do Iranu. Na nekropolii w Yangiyoʻl dyplomaci i społeczność polska pochylili głowy nad grobami żołnierzy oraz cywilnych uchodźców, oddając im należną cześć.

NEKROPOLIE ARMII ANDERSA — TESTAMENT DLA POKOLEŃ

Układ Sikorski-Majski z lipca 1941 roku i ogłoszona na jego mocy tzw. amnestia dały tysiącom Polaków uwięzionych w gulagach i na zesłaniu szansę na ratunek. Przejście Armii Andersa na teren Uzbekistanu w pierwszej połowie 1942 roku wiązało się jednak z nieopisanym cierpieniem. Na terenie dzisiejszego Uzbekistanu powstało kilkadziesiąt polskich cmentarzy i kwater wojennych.

Coroczne zapalenie zniczy na azjatyckich nekropoliach to nie tylko hołd złożony bohaterom i ofiarom represji, ale także zobowiązanie do dbania o miejsca, które pozostają trwałym świadectwem polskiego losu i niezłomnej walki o wolność.

POLONIJNA AGENCJA INFORMACYJNA - KOPIOWANIE ZABRONIONE.
NA PODSTAWIE: Foto: Ambasada RP w Taszkencie